Mira Sol

Kompozycje Miry zaczynają się od osi, krzywizn i naturalnych par obecnych w ciele. Ornamentem porządkuje te relacje, a następnie wprowadza kontrolowane przesunięcie, aby praca nie stała się mechanicznie idealna ani oderwana od osoby, która ją nosi.

Osobista symbolika rozwija się w rozmowie, a nie przez wybór z gotowego słownika znaków. Wspomnienie, przedmiot, gest lub prywatne zdanie mogą stać się osią, powtarzalnym odstępem, otwarciem albo drobnym zaburzeniem — znaczącym dla właściciela, choć niekoniecznie czytelnym dla innych.

Jej prace dobrze wykorzystują miejsca, w których spotykają się równowaga i ruch: mostek, żebra, plecy, ramiona oraz uda. Każdy projekt uwzględnia zarówno odbiór z dystansu, jak i detale ujawniające się dopiero z bliska.